Galatyalılar Girişi-Mod
Genel Bakış: Pavlus bu mektubu Galatya’da (İç Anadolu) kurduğu kiliselere yazdı. Orada Müjde’ye inananların birçoğu Yahudi değildi. Galatya’ya gelen bazı Yahudiler, Yahudi olmayanların sünnet olmaları ve Kutsal Yasa’ya uymaları gerektiğini savunuyorlardı. Elçilerin İşleri’nden anlaşılacağı gibi, ilk inanlı toplulukları için duyarlı bir konuydu bu. O yıllarda İncil henüz yazılmamıştır. İnananların sahip olduğu kaynaklar, İsa’nın öğretisinden ve sünneti öngören Eski Antlaşma’dan oluşuyordu. Pavlus’un en önemli görevlerinden biri de Eski Antlaşma’nın, İsa’nın öğretisi ışığında nasıl anlaşılması gerektiğini göstermekti.
Mektubun İçeriği: Pavlus, Galatya’daki durumu duyar duymaz kaleme sarılır. İnanlıların «değişik bir müjdeye» yönelmeleri onu şaşırtmıştır. Yaydığı bildirinin tek geçerli Müjde olduğunu, bunu doğrudan doğruya İsa Mesih’ten aldığını söylüyor. Yıllar sonra Yeruşalim’e gider ve bildirisini elçilere de sunar. Elçiler bunu onaylayarak Pavlus’un Müjde’yi Yahudi olmayanlara ulaştırmak için aldığı çağrıyı da kabul ederler.
Sonra Pavlus Müjde’yi özetler: «İnsanın Kutsal Yasa’nın gereklerini yaparak değil, İsa Mesih’e iman ederek aklandığını biliyoruz… Çünkü hiç kimse Yasa’nın gereklerini yaparak aklanmaz» (2:16). Pavlus, Galatya’daki inanlılara şunu hatırlatıyor: Tanrı onlara Kutsal Ruh’u, Kutsal Yasa’ya uydukları için değil, iman ettikleri için verdi. İbrahim de imanıyla aklanmıştı. Şimdiyse, inanlılar Mesih’le birleşmişlerdir; hepsi O’nda birdirler. Bu nedenle aralarında ırk, cinsiyet ya da mevkiye dayanan ayrımlar son bulmuştur. Hepsi Tanrı’nın çocuklarıdır. Tanrı, Kutsal Yasa’ya bağlı yaşayanları, Yasa’nın bütün gereklerini yerine getirme tutsaklığından kurtarmak için Oğlu’nu gönderdi. Ama bu özgürlük benliğin tutkularına uymak için fırsat olmamalı. Tersine, inanlılar Kutsal Ruh’un yönetiminde olmalı. Böylece Ruh’un meyvesi olan sevgi, sevinç, esenlik, sabır vb. niteliklere sahip olacaklardır.